Een leuk verhaal van Aldo Holle in de rubriek:
Vroeger waren vissen veéeél groter, veéeél lekkerder …
Ha Chantal, Ik lees nu dat je graag verhalen van vroeger wilt hebben, nu ja, hier heb ik er alvast ‘ééntje van mezelf…en er komen er meer!

Bedankt Aldo, ik kan niet wachten op de volgende verhalen! Groetjes, Chantal

Al heel jong was ik een zeer gepassioneerd snoekvisser, en natuurlijk met levend aas. Dat mocht al niet in die tijd, maar dat even terzijde. Het was iedere keer weer een spannende onderneming, om alleen die aasvis te vangen, regelmatig kwam het voor, dat ik die niet ving, en dus kon er dan niet gesnoekt worden.

Ik had een heel mooi plekje in een parkvijver van het ‘’Wantijpark’’ te Dordrecht. Zo’n plekje wat niemand weet, en daar werden regelmatig mooie snoeken gevangen. Het was een kleine verbindingssloot tussen twee vijvers en juist daar waar dit kanaaltje uit kwam in de grote parkvijver, dáár moest je zijn! Er lagen wat grote waterleliebladen, en het was er heel erg rustig zolang de politie de rust niet kwam verstoren. Die controleerde regelmatig daar..

Ik was toen nét 12 jaar, en het was weer eens zover, de aasvis wilde niet bijten.
Dan wordt goede raad duur, en plotseling bedacht ik het volgende: Er leefden verschillende kikkers daar, en die waren met wat moeite nog wel te vangen. Prachtig, ik zou er eentje vangen, en die als aas gebruiken! Zo gezegd, zo gedaan. Niet veel later had ik een kikker te pakken, en ik bond de kleine dreg die ik had met een stukje vislijn vast aan één van zijn achterpoten. Zo zou hij blijven leven tijdens het vissen.

Prima. Nu dus gaan vissen. Ik wierp die kikker zo goed als het ging het water in, en dan zo dicht mogelijk langs de plompebladeren. En daar vertrok de kikker, met forse zwemslagen van zijn achterpoten zette hij zich in beweging, en keurig dáárlangs, wat mijn bedoeling was. De kikker had een kleine drie meter denk ik afgelegd, toen er een woeste kolk ontstond aan de oppervlakte van het water, hij was verdwenen, en de lijn op de molen van het eenvoudige volglashengeltje begon snel af te lopen. Beet! Nu nog éventjes wachten!

En toen sloeg ik aan. Het leek wel, of ik in een dikke boomstam vastgeslagen zat, althans zo voelde ik het, en na enige seconden ontstond er leven in die boomstam..
Met zware rukken kwam er beweging in. De slip van de molen begon te krijsen, en ik liet het zaakje maar even begaan. Het glashengeltje kraakte in zijn bussen van messing, het was zo’n groene volglashengel, u weet wel…

Toen begon de mooiste dril van dat beest aan de andere kant van de lijn, ik hoopte maar dat de knopen goed genoeg waren en de lijn (45/100) niet zou breken!
Alles ging goed, maar tjonge wat een spanning!

Hoe lang die dril geduurd heeft weet ik niet meer. Ondertussen waren er al wat wandelaars in dat park komen kijken naar alle actie, en werd het nóg spannender! Uiteindelijk lag de reuzensnoek op zijn kant, en kon ik hem scheppen. Dat was nog niet zo eenvoudig, want iedere keer dat hij het schepnet zag, ondernam dit beest weer een spurt..
Uiteindelijk gaf het beest zich dan toch gewonnen, en nu kreeg ik hulp van de toeschouwers om dit beest aan wal te kunnen krijgen.

Het is de grootste snoek geweest, die ik ooit gevangen heb, en ja, ook toen al had ik een meetlint bij me.
De snoek had een lengte van 117 centimeter!!!!
Ik wilde hem eigenlijk meenemen om aan mijn ouders te laten zien, maar één van de omstanders voorkwam dat (gelukkig) door een foto van mij met de vis te maken, en die zou mij worden opgestuurd.

Helaas heb ik die foto nooit ontvangen. Maar de snoek had het overleefd, en misschien zwemt hij daar nog wel rond ergens in die vijver…

En nu tegenwoordig? Ik denk dat je voor het gebruik van een levend amfibie direct wordt opgepakt een meegenomen, het is immers een zware milieu overtreding!
In elk geval krijg je een flinke boete.

Maar vroeger???? Vroeger kon er veeel, veeeel meer dan nu, dat staat vast!!

Groeten,

Aldo Holle


De zeelt die je op de foto hieronder van mij ziet is de allergrootste die ik ooit gevangen heb in Italië, in een meer. Hij woog ruim 5 kilo en was 52 centimeter lang.

Wilt u ook voorkomen dat uw eigen leuke visverhalen van vroeger voor altijd verloren gaan?

Vroeger …
Ja vroeger was alles veel beter. Was het leven veel spannender. Dan zaten we geregeld door de politie achterna als we weer van die veel te grote vissen hadden gevangen. Ja, zo groot, die zijn er nu niet meer. En ook zaten er veel meer als nu. Iedere keer vissen was weer een avontuur op zich. Altijd spannend en avontuurlijk. Niet met van die dure luxe hengels, maar gewoon met zo’n stokje en een lijn eraan. Super effectief en vuilniszakken vol vingen we ermee. Iedere keer als we gingen vissen was het weer raak. Vissen in alle soorten; snoeken, karpers, forellen, rutsen. Te veel om op te noemen …

Eenmaal thuis gekomen, werden ze schoongemaakt en was moeders weer helemaal gelukkig. Alleen niet over de keuken die we … achterlieten. Maar goed, kleinigheidjes hou je altijd … Die vis was echter veel lekkerder als nu. Er zat veel meer smaak aan. Ja, zo vang je ze tegenwoordig niet meer. Op het bankje voor het verzorgingstehuis, onder een hele oude dikke eik, samen met mijn 65+, 75+ en 85+ vrienden, mijmeren we nog wat verder. Ja, dat waren nog eens tijden … En weet je nog die keer, vlak na de oorlog …

Heel herkenbaar, of niet?

Voor velen zullen de verhalen heel herkenbaar zijn. Van vader of opa die al die spannende verhalen iedere keer weer opnieuw vertelde. Ik zat altijd ademloos te luisteren en kon er geen genoeg van krijgen.

Bent u 75+’ers, 65+’er (55+’er mag natuurlijk ook) en heeft u leuke verhalen die u met ons zou willen delen, dan zou ik die dolgraag willen horen. Lijkt mij echt SUPER!

Of misschien kent u iemand die altijd van die mooie verhalen verteld; uw vader, moeder, opa of oom bijvoorbeeld? Vraag hem of haar dan of hij/zij deze wil delen met ons of breng mij in contact met hem of haar. Al die mooie verhalen mogen toch niet verloren gaan!

Denkt u: “Ik heb ook hele leuke verhalen en zou die wel willen delen met onze redactie”.
Stuur deze dan per email naar: info@deforelvisser.nl

Bent u niet zo handig met de computer? Geen probleem!
Schrijf het verhaal dan op en stuur het per post met foto’s naar mij toe:

Adres:
Chantal Hermkens
Kastanjestraat 6,
6014 EE Ittervoort (NL)

U kunt ook telefonisch contact met mij opnemen en dan kom ik eens, samen met u en uw 55+, 65+, 75+ en 85+ vrienden, op het bankje voor het verzorgingstehuis, onder een hele oude dikke eik.
Lijkt mij ook super gezellig!

Tel.: +31 (0)475 – 56 8228
Fax: +31 (0)475 – 56 8229
iPhone: +31 (0)6 – 533 535 44

Ik hoop snel van u te vernemen en ben erg benieuwd naar uw verhaal!

© Tekst / Fotografie: Aldo Holle / Chantal Hermkens / Redactie deforelvisser.com

Vindt je dit een leuk artikel? Klik dan op de ‘vind ik leuk’ knop hieronder
of deel het met je vrienden via de ‘f’ knop hieronder.