AMSTERDAM –
Voor kinderen met gedragsstoornissen is er een nieuwe en relatief goedkope therapie: sportvissen. Benodigdheden: visgerei en een visakte. Een speciaal project waarbij deze therapie gebruikt wordt, is een enorm succes.

Foto: Ronald Bakker

Initiatiefnemer Sake Boele van Fish4Future uit Groningen rolt de vistherapie, een idee dat is overgewaaid uit Engeland, dit jaar verder uit in ons land met hulp van Sportvisserij Nederland. Het project is bedoeld voor jongeren die kampen met gedragsstoornissen, maar kan ook ingezet worden voor kinderen uit probleemwijken.

Boele: „Vissen is rustgevend, de jongeren komen in aanraking met de natuur. Bovendien heb je tijdens het hengelen veel tijd voor diepere gesprekken, iets wat bij andere activiteiten, zoals voetbal, lastiger is”, zegt hij. „Ook kun je bij het vissen niet falen. Als een vis niet hapt, dan is het de schuld van de vis. Als hij wel toehapt, dan heeft de visser het goed gedaan.”Boele heeft het afgelopen jaar een proef in zijn stad gedraaid. Jongeren van de Erasmusschool die met gedragsproblemen kampen, deden mee aan de proef. Een zegsman van de school is lyrisch over het project. „We hebben wonderlijke resultaten geboekt”, zegt hij.

„Iemand die eigenlijk niet stil kan zitten, wordt rustig en kan zich opeens lang concentreren. Dat komt mede door de natuur en de focus op het vangen van een vis. Wij kunnen als begeleiders ook een ingang vinden bij deze jongeren. We raken met ze in gesprek en vinden raakvlakken. We leren ze beter te begrijpen.”

In Engeland wordt de vistherapie al op tientallen plaatsen toegepast. Uit onderzoek in dat land blijkt dat de deelnemers socialer worden. Dit jaar doen ook andere Groningse instanties, zoals ’t Poortje, mee. „Uiteindelijk wil ik dit in heel Nederland aanbieden, maar dat kost tijd.” De resultaten bij jongeren met adhd zijn volgens Boele uitstekend. „Je zou denken dat ze hun energie niet kwijt kunnen en daardoor slechte vissers zijn, maar het tegendeel is waar. Ze worden er rustig van.

”De jongelingen vissen allemaal op zo’n vijf meter naast elkaar. „Als iemand een grote vis vangt, komt iedereen helpen. Er is veel onderling contact en er is altijd een begeleider bij.”Arga Paternotte van vereniging Balans – die zich richt op erkenning van, voorlichting over en steun bij adhd – is positief, maar zet wel een kritische kanttekening: „Wij verwachten niet dat het voor adhd en PDD-NOS echt een genezende werking heeft. Het is natuurlijk prima als bepaalde jongeren hierdoor tot rust komen, maar echt genezen is niet aan de orde.”

Bron: http://www.telegraaf.nl/binnenland/9481663/__Vissen_goed_voor_probleemjongeren__.html
door Arjen ten Cate en Chris Ververs