Ik had mezelf altijd voorgehouden, als het onder de 10 graden Celsius wordt, dat ik dan niet meer met een hengel in mijn hand aan de waterkant te vinden ben. Afgelopen najaar begon de temperatuur langzaam te zakken. Het werd 8, 7 en 6 graden. Toch kon ik het niet laten om een forelvijver op te zoeken. De forellen werden met het dalen van de temperatuur steeds minder actief en de aanbeten werden ook steeds trager. Ik stelde voor mezelf een nieuwe temperatuursgrens vast, namelijk 5 graden, dat is dan ook meteen echt het minimum…..Desondanks brak ook de winter aan en de temperatuur werd nu zelfs nog lager dan de mijn gestelde 5 graden grens. Maar ook nu kon ik het niet laten om de forelvijvers op te zoeken.

Dit ook mede dankzij de site deforelvisser.nl. Ik las daar ‘vissen op forel in de winter’ en hoe meer ik erover las, hoe enthousiaster ik werd. De temperatuur zakte tot rond het vriespunt en weer was ik aan het proberen om forellen te vangen in een van de forelvijvers. Bij 1 graad onder het vriespunt, begon ik de nadelen van het vissen in de winter te ondervinden. Als eerste werd mijn schepnet net een koekenpan, zo hard als een plank. Even later begon steeds de lijn aan de kleine ogen van mijn hengel vast te vriezen. Na het onthaken van de gevangen vis, wilde ik mijn handen schoonvegen aan een doek, maar ook deze was als een rotsblok geworden. Even later ging ik mijn vangst schoonmaken, brr er kwam alleen ijswater uit de kraan. Tijdens het schoonmaken, begon ik mijn vingers niet meer te voelen. Mijn vingers deden niet meer wat ik wilde, de kracht was eruit. Toch lukte het me en was nu toch wel erg blij dat dit klusje geklaard was. Gelukkig had ik een doosje van Spro bij, met een kooltje erin, Deze had ik al enige uren eerder aangestoken waarmee ik mijn handen weer heerlijk kon opwarmen. Een beker warme chocomelk deed ook een wonder. Ik zei toen nog, zo dit was echt mijn absolute temperatuur grens, het moet wel leuk blijven……

De echte winter viel abrupt verder in. Nachtelijke temperaturen tot wel 18 graden onder het vriespunt werd door moeder natuur behaald. Dikke lagen ijs ontstonden op het water. De een naar de ander forelvijvers sloten hun poorten. Het leek wel of we in Siberië of Noorwegen waren beland. Ondertussen kwam er op mijn twitter een berichtje van de forelvijver ’t Mun in Appeltern, dat je vanaf 6 januari terecht kon om te wakvissen. Even dacht ik nog, zijn er dan echt gekken die met zulke temperaturen gaan vissen? Op vrijdag 3 februari 2012 begon het hevig te sneeuwen. Nederland werd bedekt door een witte donsdeken. Rijdend van mijn werk naar huis begon het al donker te worden. De lichten van mijn auto scheen over miljoenen diamantjes, zo leek het. Toch wel een mooi gezicht eigenlijk. Ik herinner me de uitnodiging via het twitter berichtje om te wakvissen. Ik dacht nog, dat het toch wel erg mooi moet zijn om nu boven op het bevroren water te staan en door een klein wak een mooie forel op de sneeuw te trekken. De kou…tja daar kan je toch op kleden…..

Zaterdag belde in naar ’t Mun met de vraag of ze nog open waren en of ik daar kon vissen. Antwoord was duidelijk, er was zelfs een keus. Er zijn twee vijvers gedeeltelijk open gehouden en er is een vijver waar een aantal wakken in zijn gemaakt. Ondanks het nog geen 6 februari was, kon er toch je er toch al gaan wakvissen. Zondag 5 november om 13:00 uur stond ik bij de kassa van ’t Mun. Ik vroeg of er al wat gevangen was met het wakvissen. Nee, nog niemand heeft wat gevangen, je bent namelijk de eerste vandaag.

Na het betalen liep ik naar vijver 5. Bij een ander vijver stonden een aantal personen te vissen in een gedeelte dat door een pomp ijsvrij was gehouden. Af en toe zag je dat er toch wat gevangen werd. Vijver 5 bleek nu helemaal voor mij alleen te zijn deze zonnige middag. De temperatuur was 5 graden onder nul, maar omdat de zon scheen was het toch heerlijk buiten, wel koud, maar niet te koud. Natuurlijk had ik ook wel de nodige kleding aan, thermo ondergoed, daarover een wielrenbroek, daarover een spijkerbroek en nog een regenbroek. Mijn bovenlichaam was ook door 4 lagen kleding bedekt. Twee paar thermos sokken aan en twee paar handschoenen. Ook een lekkere warme muts had ik op.

De dag eerder gemaakte wakken waren nu natuurlijk weer helemaal dicht gevroren. Met een gatenzaag en een accuboormachine werden twee gaten voor me open geboord. De keus was er natuurlijk genoeg, waar ik wilde vissen. Als ik nog meer gaten wilde hebben, kon ik dat in de kantine doorgeven en werden ze dan voor me gemaakt.

Mijn hengel kon ik op gaan tuigen, of liever gezegd, in elkaar steken, want de montage had ik thuis al gemaakt en deze was als volgt:
De kortste hengels had ik thuis uitgezocht en dat was een licht dropshot hengel van 2.1meter lang. In de winter kan je het best zo subtiel mogelijk vissen. Het water is in de winter zo helder als kristal. De keus als lijn was voor mij niet zo moeilijk, ik koos voor een 0.17mm fluor carbon lijn. Ik schoof er een schuifloodje van 1 gram erop en daaronder een mini stoppertje en hieronder knoopte ik door middel van een bloedknoop
een 20 cm lange onderlijn van 0.14mm eraan vast. Een wartel zou nu overbodig zijn, omdat het aas nu toch niet zou ronddraaien. Een haakje 8 eraan en vissen maar.

Goed aas voor deze periode is bijvoorbeeld de wasmotlarf, meelworm of een andere worm. Om het aas iets van de bodem te laten drijven, zodat deze meer opvalt, kan je er een pop-upje een paar cm boven je haakje zetten, ook dit kan je met een mini stoppertje fixeren. Wat ook mogelijk is, een klein bolletje foreldeeg boven aan je haak zetten, bijvoorbeeld een met knoflook geur.

Volgende week volgt deel 2 …

© Tekst / Fotografie: Christian van Hedel / Redactie deforelvisser.com