<< Lees hier deel 1

Het vissen kon eindelijk beginnen. Ik wilde het wasmotje door het wak naar de bodem laten zakken. Als het een beetje waait, valt het niet mee kan ik je zeggen. In mijn geval was het bijna windstil, en kon het wasmotje redelijk goed richting het wak krijgen. Het ging niet zo vanzelfsprekend als ik had verwacht, want het wak was alweer dicht gevroren. Er lag nog geen dik ijs op het water in het wak, maar een 1 grams loodje met het wasmotje zakt er niet doorheen. Met de steel van mijn schepnet (wat ik overigens overbodig bij me had) maakte ik het weer ijs vrij.

Nog een poging en ja hoor langzaam kon ik het laten zakken. Ik zat nu zo licht te vissen, dat ik bijna niet kon voelen of het loodje de bodem geraakt had. Zo eindelijk lag het wasmotje dan op zijn plaats. De hengel zette ik tegen mijn vistas schuin omhoog, zodat de top van de hengel recht boven het wak bevindt. De lijn liet ik iets veren, zodat bij een aanbeet de forel toch iets lijn kan nemen en niet gelijk weerstand voelt en schrikt.

Na een poosje naar een klein gaatje in het ijs te hebben gekeken, zag ik dat de lijn heel zachtjes van midden wak naar de zijkant wak bewoog. Het ging ook echt heel langzaam, daarna zag ik de licht gekrulde lijn naar de hengel toe strakker begon te worden. Ik pakte de hengel op en ja de eerste forel zat aan de haak. Echt vechten deed de forel niet en op een gegeven moment bij het binnendraaien, leek het zelfs alsof de forel de haak weer had losgelaten. Ik voelde geen enkele weerstand meer, draaide de lijn verder op en ja…gelukkig voelde ik toch weer wat weerstand. Toen de forel bij het wak kwam, begon de forel toch iets tegen te sputteren. Door het ijs kon je de forel onder en rond het wak zien schieten, onder je voeten door……ja dit is echt lachen en een spectaculaire beleving.

De eerst forel lag op het ijs. De volgende forel was aan de beurt. Ik had het wasmotje met een klein bolletje forellendeeg erboven weer laten afdalen naar de bodem en wachtte. Na kwartier had ik nog geen aanbeet gezien en besloot ik om een beetje met de lijn te gaan wiebelen, zodat het aas wat meer opvalt in het water. Je beweegt met je hengel dan langzaam een cm of 10 naar boven en naar beneden. Niet te snel, want dat kan de forellen juist afschrikken. De kunst is om de forellen nieuwsgierig te maken. Net nadat ik het twee keer had bewogen, en weer even wachtte, zag ik wederom dat de lijn heel voorzichtig en heel langzaam de diepte in verdween. Nadat ongeveer een 40cm lijn in het water verdween, trok ik zachtjes de lijn strak en ja alweer 1 gehaakt.

De volgende vis bezorgde mij bijna een gebroken nek. Ik had het wasmotje met forellen deeg weer op zijn plaats liggen en de hengel schuin tegen mijn tas aan. Het was tijd voor een lekkere warme chocomelk. Mijn thermoskan stond nog bij het andere wak en tijdens het ingieten van mijn chocomelk keek ik naar mijn hengel. Zag ik dat nou goed? Bewoog de top iets, of leek dat maar. Na een fractie van een seconde trok ineens de hengel helemaal krom richting het wak. Oei, daar ging mijn chocomelk, ik snelde naar mijn hengel, gleed nog uit op het gladde ijs en zag ineens mijn hengel van mijn tas afzwiepen. Het topje stak in het wak, ik pakte mijn hengel op en yes hebbes, binnen draaien en weer zo plotseling als de vorige keer ineens geen weestand meer. Was ik te laat? Nee, gelukkig ook deze hing nog aan mijn haak.

Alle andere forellen beten heel langzaam en vochten helemaal niet tijdens het binnen draaien, alleen als ze het wak zagen, dan vochten ze nog even vlug voor hun laatste strijd. De forellen schieten alle kanten op als ze zich net onder het ijs bevinden en kan je ze onder je voeten zien zwemmen. Tijdens het binnen draaien, steeds maar hopen dat de ijzige rand van het wak je lijn niet afscheurt, maar dat gebeurde gelukkig niet. Het blijft toch een aparte ervaring als je de kop van de forel langzaam uit het wak komt……De forel trek je langzaam op het ijs.
Uiteindelijk wist ik op deze zonnige en koude dag toch nog 5 forellen weten te vangen. Ik ging eigenlijk wakvissen voor de lol en de beleving. Er vanuit gegaan dat ik helemaal niets zou vangen, omdat je nu echt geluk moet hebben dat je wak recht boven een school vissen zit. De vijf gevangen forellen maakten het wakvissen wel helemaal compleet.

Koud heb ik het niet echt gehad. Alleen het laatste uur van het 4 uur vissen, begonnen mijn vingertoppen een beetje te zeuren. De gevangen forellen waren inmiddels allemaal bevroren en ik besloot daarom om ze thuis schoon te maken en te fileren. Eenmaal in de auto naar huis, begonnen mijn vingers wel enorm pijn te doen van de kou…tja je moet er wel wat voor over hebben, maar het was deze bijzondere ervaring dik en dubbel waard…..Hiervoor : mijn dank aan de forelvijver ’t Mun in Appeltern!

<< Lees hier deel 1

Tot ziens bij:

Forellenvijvers ‘t Mun
Molenstraat 10
6629 KJ Appeltern kaart >>
Tel.: 0487541445
Internet: www.mun.nl
Email: info@mun.nl

© Tekst / Fotografie: Christian van Hedel / Redactie deforelvisser.com