Hier kunt u een leuk verhaal over nachtvissen lezen, deel 2, geschreven door onze vaste redacteur Joop P.L.van Kasteren.

<< Lees hier deel 1

Zelf had ik graag met de oude maatjes van vroeger meegegaan. Helaas kon ik pas vanaf 03.00 uur van het werk weg. Voordat je dan thuis bent en je spullebullen in de auto hebt ben je ruim anderhalf uur verder. Dus het leek mij niet zo een goed idee om ook naar de Afsluitdijk te rijden. Misschien was het in Den Oever ook wel leuk. Tegen 08.00 uur was ik daar en heb ik bij de aasverkoper nagevraagd waar ik het beste kon gaan zitten. Het was inmiddels laag water. Aanbeet had ik genoeg, Vrijwel allemaal kleine botjes. Toch liepen er een zestal prachtige grote schollen tussendoor en voor de afwisseling geep (acht)genoeg.

Plotseling hield het op. Zo vreemd, dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Een half uurtje gewacht maar het bleef angstvallig stil op de lijn. Ook boven in het water was geen visje te bekennen. Ja hoor, daar zag ik de reden. Er zwom op mijn stek een zeehond, die zich tegoed deed aan de vis die ik graag wilde vangen. Een passerende visser uit de streek adviseerde mij gewoonweg te stoppen. Dat wordt vandaag niets meer zei hij.

Zijn advies opvolgende ruimde ik mijn bulletjes bij elkaar, gaf mijn resterende pieren en zagers aan die visser en vroeg nog aan hem of er in de directe omgeving een visboer zat. Ik wilde ijsblokjes en verse spiering hebben. Het bleek dat bij de haven van Den Oever een prima visboer stond die kon leveren wat ik graag wilde hebben.

Nieuwsgierig als ik ben bleef ik bij de viskraam nog even babbelen. Er kwam een boot binnen met vissers die op het wad hadden gevist. Maar goed dat er een touw langs de loopplank was gespannen anders waren toch enkele van die (sport)vissers het water ingegaan. De stemming was overigens opperbest. Een visser had zelfs twaalf gepen gevangen. Voor het overige was het bot. Jammer dat die mannen ook die postzegels meenamen. Daar zit toch geen vis aan en die vis die er nog aanzit is niet van superkwaliteit.

Ik was overigens wel erg brak. Dat was natuurlijk geen wonder, slaap tekort. Berenburg was niet in het spel. Enerzijds vanwege het besturen van de auto, anderzijds lust ik het niet.
Thuis gekomen heerlijk gegeten van de buit van de dag. Vooral de verse spiering zo uit de hete olijfolie. Absoluut een knaller in combinatie met een heerlijk glas koele Pinot Gris. De rest van de vis ging in de diepvries. Nog enkele keren hebben we lekker kunnen eten van de wadvis. Zelfs van de bot.

Enkele dagen daarna spraken we als vriendenkring nog even over onze belevenissen. Er bleef toch een groot vraagteken. Waarom de maten bij opkomend en hoog water relatief zo weinig vis hadden en ik bij laag water kon spreken over een rijke buit.
Het antwoord daarop staat vanzelfsprekend in de sterren.

Gemotiveerd door de belevenissen heb ik nog een tweetal keren m’n geluk beproefd aan het wad. Nou vergeet het maar. Ronduit slecht. Je kunt beter en goedkoper naar de Berenkuil gaan.

© Joop P.L.van Kasteren/ Redactie deforelvisser.com

Pin It on Pinterest

Deel dit

Deel dit bericht met je vrienden