Een leuk verhaal van Aldo Holle in de rubriek:
Vroeger waren vissen veéeél groter, veéeél lekkerder …
Ha Chantal, Zoals beloofd, hierbij nóg een verhaal uit de oudheid, en waar gebeurd!
Bedankt Aldo, ik kan niet wachten op de volgende verhalen! Chantal

Beste mensen, visvrienden, zoals bekend, zie De Monstersnoek deel 1, was ik een zeer gepassioneerd roofvis vissertje op jonge leeftijd. Dit verhaal speelt zich af circa 45 jaar geleden.

In de gemeente Dordrecht, de straatnaam ben ik inmiddels vergeten, lag vlák bij het politiebureau aldaar een park, met een brede sloot daaromheen.
Op het oog niets bijzonders, verre van dat, maar wij, jeugdige vissertjes op roofvis hadden bij toeval ontdekt, dat er reuzenbaarzen huisden, en best wel veel, óók nog.
Heel af en toe vingen we een klein snoekje, maar dat gebeurde zeer weinig eigenlijk.
Vanwege die baarzenstand daar had deze sloot een passende naam door ons gekregen, en wel: ‘’De Baarsvijver’’. Als wij een afspraak maakten gebruikten wij deze naam, maar vaak ging ik alleen. Als het lukte om kleine visjes te vangen, zo viste ik in een ander park en in een andere vijver op bittervoorntjes, welke een geweldig levend aas waren!

En tegenwoordig is deze vissoort beschermd…
Maar goed. Omdat het niet altijd lukte om deze visjes te vangen, trouwens, ik zie me nóg dat hele eind fietsen van huis naar die baarzenvijver toe, met een emmer met water en visjes erin aan het fietsstuur, de hengel in de rechterhand, en fietsen maar…ik moet er nu niet meer eens aan dénken..
Wij hadden óók ontdekt, dat het met een stuk kunst aas óók wel eens heel goed ging. Dat kunstaas was een drijvende plug van rubber, donkergeel van kleur, 2 dreggen er aan en zo’n plastic schoepje voor bevestigd. Zelfs het merk kan ik me nog voor de geest halen, dat was een Frans merk, en wel: ‘Flopy’’, wat door ons al snel werd aangeduid als ‘’Flopper’’.

Misschien is er een lezer onder ons, die deze zeer goed vangende plug nog kent?
Op een mooie zomerdag was ik weer van plan om wat baarzen te gaan vangen. Visjes vangen was niet gelukt, dus ik nam de Flopper mee, en mijn groene volglas hengel met messing ogen en messing bussen.
Het molentje dat ik toen had was er eentje van twee gulden vijftig, jaja, ik weet de prijs nu nóg, vanwege de later traumatische belevenis ermee, en dat kreng had een wel heel simpele beugel, die op daar waar de lijn werd opgewonden een omgevouwen hoekje zat. Niks lijnrol of geharde beugel, simpel dat omgebogen hoekje erin. Eenvoudiger kón niet.

Bij de Baarsvijver aangekomen, begon ik te vissen met die Flopper, en hij deed het goed, het dingetje kwispelde met zijn staart alsof het een jonge hond was.
Helaas het eerste uurtje geen enkele activiteit van welke vis dan ook, dus ik ging lopend al verder vissend.

Nu was er een gedeelte van die brede sloot, waar aan beide oevers een stuk waterplanten stond. Geen hoge, maar een soort van kleine waterlelie, en dan bedden van een metertje of vier.
Dat zag er best wel interessant uit, en ik besloot de Flopper er zó in te gooien, dat ik hem tussen de planten door, kon binnenvissen.
Dat deed ik dus. En toen ineens bij de allereerste inworp, een enorme dreun op het hengeltje.

Ik zag een reus van een snoek zwemmen, met een groene rug, een échte Mosrug dus, met mijn flopper aan de zijkant in zijn bek. Prachtig, die zou ik eens mooi binnen gaan halen maar?
Al draaiende aan de slinger van het molentje gebeurde er niets behalve dan dat ik de lijn langzaam in het water zag verdwijnen, ik begreep ook al niet dat die lijn op de grond lag…

Voordat ik werkelijk begreep wat er speelde verdween het laatste stukje lijn en toen pas begreep ik wat er gebeurd was! De lijn was direct na de aanbeet van die mosrug doorgesneden op precies dat hoekje in de beugel van dat molentje. De snoek zwom weg mét de Flopper en een heel stuk lijn nog daaraan, en heeft de lezer énig idee, wat er toen door mij heenging???

De snoek was dus weg, verspeeld omdat er slijtage in dat hoekje op de beugel van de molen zat. Ik had dit molentje al heel lang gebruikt, maar wist ik veel toen, dat die slijtage zou hebben?
Woest thuisgekomen heb ik dat molentje meteen weg gedonderd. De volglas hengel werd in een kast opgeborgen, ook daar had ik het helemaal mee gehad. Ik viste verder met een vaste stok.

Ik ben deze gebeurtenis nooit vergeten, en zeer regelmatig kijk ik dus álle ogen van mijn (veel betere) werphengel goed na, en óók de lijngeleider rol, van de (veel betere) molen,

want je kunt maar nooit weten!!!

Groeten,

Aldo Holle

<< Lees hier deel 1: Maar vroeger? … De monstersnoek en de kikker …


De zeelt die je op de foto hieronder van mij ziet is de allergrootste die ik ooit gevangen heb in Italië, in een meer. Hij woog ruim 5 kilo en was 52 centimeter lang.

Wilt u ook voorkomen dat uw eigen leuke visverhalen van vroeger voor altijd verloren gaan?

Vroeger …
Ja vroeger was alles veel beter. Was het leven veel spannender. Dan zaten we geregeld door de politie achterna als we weer van die veel te grote vissen hadden gevangen. Ja, zo groot, die zijn er nu niet meer. En ook zaten er veel meer als nu. Iedere keer vissen was weer een avontuur op zich. Altijd spannend en avontuurlijk. Niet met van die dure luxe hengels, maar gewoon met zo’n stokje en een lijn eraan. Super effectief en vuilniszakken vol vingen we ermee. Iedere keer als we gingen vissen was het weer raak. Vissen in alle soorten; snoeken, karpers, forellen, rutsen. Te veel om op te noemen …

Eenmaal thuis gekomen, werden ze schoongemaakt en was moeders weer helemaal gelukkig. Alleen niet over de keuken die we … achterlieten. Maar goed, kleinigheidjes hou je altijd … Die vis was echter veel lekkerder als nu. Er zat veel meer smaak aan. Ja, zo vang je ze tegenwoordig niet meer. Op het bankje voor het verzorgingstehuis, onder een hele oude dikke eik, samen met mijn 65+, 75+ en 85+ vrienden, mijmeren we nog wat verder. Ja, dat waren nog eens tijden … En weet je nog die keer, vlak na de oorlog …

Heel herkenbaar, of niet?

Voor velen zullen de verhalen heel herkenbaar zijn. Van vader of opa die al die spannende verhalen iedere keer weer opnieuw vertelde. Ik zat altijd ademloos te luisteren en kon er geen genoeg van krijgen.

Bent u 75+’ers, 65+’er (55+’er mag natuurlijk ook) en heeft u leuke verhalen die u met ons zou willen delen, dan zou ik die dolgraag willen horen. Lijkt mij echt SUPER!

Of misschien kent u iemand die altijd van die mooie verhalen verteld; uw vader, moeder, opa of oom bijvoorbeeld? Vraag hem of haar dan of hij/zij deze wil delen met ons of breng mij in contact met hem of haar. Al die mooie verhalen mogen toch niet verloren gaan!

Denkt u: “Ik heb ook hele leuke verhalen en zou die wel willen delen met onze redactie”.
Stuur deze dan per email naar: info@deforelvisser.nl

Bent u niet zo handig met de computer? Geen probleem!
Schrijf het verhaal dan op en stuur het per post met foto’s naar mij toe:

Adres:
Chantal Hermkens
Kastanjestraat 6,
6014 EE Ittervoort (NL)

U kunt ook telefonisch contact met mij opnemen en dan kom ik eens, samen met u en uw 55+, 65+, 75+ en 85+ vrienden, op het bankje voor het verzorgingstehuis, onder een hele oude dikke eik.
Lijkt mij ook super gezellig!

Tel.: +31 (0)475 – 56 8228
Fax: +31 (0)475 – 56 8229
iPhone: +31 (0)6 – 533 535 44

Ik hoop snel van u te vernemen en ben erg benieuwd naar uw verhaal!

© Tekst / Fotografie: Aldo Holle / Chantal Hermkens / Redactie deforelvisser.com

Vindt je dit een leuk artikel? Klik dan op de ‘vind ik leuk’ knop hieronder
of deel het met je vrienden via de ‘f’ knop hieronder.