Ter nagedachtenis en met dank aan Joop P.L.van Kasteren †, kunt u hier het laatste deel lezen van 3 delen .
Hij schreef dit nog vlak voor zijn overlijden op 20 februari 2012, iets meer dan een jaar geleden. Als waardering naar hem en zijn familie toe, wil ik deze stukjes toch nog graag plaatsen, opdat we Joop niet vergeten! Onder zijn motto: We moeten onze oude visvrienden niet vergeten. Joop, we denken nog vaak aan jou en zullen jouw zeker niet vergeten!

<< Lees hier deel 1: Vreeland – grote snoekbaarzen (zestigers)
<< Lees hier deel 2: Vreeland – ondermaatse snoekje

Vreeland – deel 3

Tot geluk was de vader van mijn visvriend werkzaam bij een bedrijf voor partyservice. Toevallig lag er een opdracht van een Restaurant met Duitse gasten die ook graag snoekballetjes wilden hebben. De baas van het bedrijfje was bereid de opbrengst van de vis aan de vader van mijn vismaat zo uit te betalen. Dan kon hij tenminste een gedeelte van de bekeuringen betalen. Vraag me niet welke woorden allemaal werden gebruikt, maar wel kan gezegd worden dat ze niet voor herhaling vatbaar zijn. Het was immers vernederend voor m’n vriend z’n vader dat op deze wijze een probleem moest worden opgelost.

De snoek was blijkbaar zo goed dat we vele malen navraag hadden de snoeken mee te nemen. De restaurantgasten vroren de vis in en maakten er thuis lekkere gerechten van.

De snoek vond bij ons thuis niet zo’n grote aftrek. Niemand in het gezin was er gek op. Maar als je in de kelder keek was het een lust voor het oog. Mijn moeders trots. Wekflessen met fruit, groenten, vlees en gebakken visjes in het zuur. Het was niet alleen mooi maar het was nog erg lekker ook. Door mijn vader en mij werd nog wel eens wat uit de kelder gepikt. Niet te veel want dan viel het op en was het ruzie in huis.

Toch ging niet alles van een leien dakje. De broodvisser had in de gaten dat wij ontdekt hadden dat rond zijn huis tussen het plompenblad veel snoek zat die juist die maat hadden waarop ze op zijn lekkerst waren. Hij dreigde de politie op ons dak te sturen. Dat kon veel geld kosten. Het sprak ons niet zo aan omdat we in dat gebied uitsluitend met een bootje visten en daarvoor een vergunning hadden.

Mijn ouders daarentegen knepen hem als een ouwe dief. Zij verboden mij op die plek nog langer te gaan vissen. De Vecht, het Hilversumskanaal en nog enkele kleine tochten waren vrij toegankelijk en leverden dus weinig risico.

Al schrijvende en dagdromende vloog de maandag met het slechte weer voorbij als een wolkenpartij in de wind. Uiteindelijk bleek inspiratie voldoende aanwezig. Overigens je ziet ze alweer !!!

© Joop P.L.van Kasteren †/ Redactie deforelvisser.com

<< Lees hier deel 1: Vreeland – grote snoekbaarzen (zestigers)
<< Lees hier deel 2: Vreeland – ondermaatse snoekje

Wil je nog meer leuke, spannende en wetenswaardige verhalen lezen van Joop:
Kijk dan hier in de rubriek ‘verhalen’ >>

Pin It on Pinterest

Deel dit

Deel dit bericht met je vrienden