Hoe vissen zien, horen, ruiken en voelen.

Geen van deze zintuigen werken als die van ons.

Laten we eens wat meer te weten komen over de forel zintuigen.

Hun verbazingwekkende gevoel van geur!

Forellen hebben een zeer goed ontwikkeld gevoel voor geur. Forellen maken gebruik van speciale gaten in de kop genaamd “neusgaten” om kleine stukjes van natuurlijke en chemische stoffen in het water te ruiken en te beoordelen op eetbaarheid. Omdat ze geen buitenlucht ademen kunnen ze niets ruiken buiten hun waterige leefgebied.

Vissen kunnen ook gebruik maken van hun reukzin om de weg terug naar “huis” te vinden waar ze geboren zijn. Zalm bijvoorbeeld komt terug van de oceaan, en door het volgen van hun “neus” terugkomen naar hun geboortegrond , omdat ze nog precies weten hoe hun geboorte stroom ruikt.

Hun brede-gezichtsveld

Forel kan heel goed zien wanneer ze omhoog te kijken – maar wanneer ze naar opzij kijken zien ze de dingen wazig. Dat verklaart meteen waarom ze zo goed in het ontwijken zijn van roofdieren zoals vogels en beren die van boven komen, en waarom ze zo geïnteresseerd zijn in voedsel dat lijkt op bijvoorbeeld smakelijke vliegen sprinkhanen en ander aan de oppervlakte drijvend aas.

Over de zijlijn

Forellen hebben innerlijke oren, die hen in staat stellen om geluiden te horen zoals wij dat doen. Ze hebben ook laterale lijnen, speciale zintuigen om te “voelen” . Laterale lijnen maken het mogelijk dat de forel geluiden hoort die te laag zijn voor de mens om te horen. Een forel heeft twee laterale lijnen, een aan elke kant van haar lichaam. Een laterale lijn is gemaakt van een serie van U-vormige buizen. Elke keer als het water buiten de U trilt als gevolg van een geluid, gaat een klein haartje aan de basis van de U trillen, die geeft via een zenuw een signaal naar de hersenen . Het forellen brein vertaalt de vibratie in informatie over waar de trillingen vandaan kwamen. Forel gebruik laterale lijnen om voedsel te vinden, te ontsnappen aan roofdieren en om zich weg te houden van obstakels.

© Tekst / Fotografie: Alfons de Meijer / Redactie deforelvisser.com