Geen zuchtje wind, geen rimpeltje op het water, erg warm en toch onder het wateroppervlakte een drukste van jewelste.

Eigenlijk was het te warm om te gaan vissen. De forellen zagen met dat mooie heldere water bijna alles. Dus bij de aanblik van zo’n lelijke visser hadden ze maar één devies. Wegwezen.

Om de hele tijd bij het Restaurant onder de parasol te gaan zitten was ook wat. Toen schoot mij te binnen dat ik nog een leeg jampotje achter in de auto had liggen.

Ik liet het potje vollopen met water uit de eerste vijver. Even laten staan en je ziet wel heel realistische beelden. Wel wreed moet ik zeggen. Want het was een zaak van eten of gegeten worden.

Mijn camera was volstrekt ontoereikend om de beelden te kunnen vastleggen. Daarom heb ik de beestjes die allemaal in de pot zaten opgezocht op het internet. Het zijn ze overigens lang niet allen.

Velen waren bijna te klein om met het gewone oog te kunnen waarnemen. Als je al dat ongedierte ziet zou je afzien van pootje baden. Terwijl het water zo prachtig schoon was.

Zo kwam ik toch onder de parasol terecht en niet zo veel gevist. Alleen maar met enkele inheemse kennissen naar het potje gekeken. Wat ons verbaasde was de helderheid van het water. Hoe kan het toch dat enkele vissers zeggen dat de forel naar modder smaakt? … Er was geen modder te bekennen. Mooi stukje water daar bij de Berenkuil. Rustig zittend, kijkend naar al dat groen, een koele consumptie en wie doet je wat. Zeker de moeite waard een keer te komen kijken.

Oh ja, vergeet het jampotje niet ! Daar krijg je geen spijt van.

© Joop P.L.van Kasteren/ Redactie deforelvisser.com